เดิน(1)
posted on 05 May 2009 12:27 by basetwo60กิโลเมตรต่อชั่วคือความเร็วทีทำให้ประหยัดค่าน้ำมันรถได้มากที่สุด เหตุเกิดจากการขยับตัวของปีกผีเสื้อ..ดั่งเช่นแอร์ที่อุณหภูมิยี่สิบหกองศา ใครหลายคนบอกว่านั่นเป็นอุณหภูมิที่พอเหมาะ
ผมหยิบบุหรี่ออกจากซองพร้อมตรึกตรองเกร็ดความรู้ที่ได้รู้มาใหม่ไม่นานนี้...คนถ้าหากสูบบุหรี่เกินปีละหกสิบมวนอัตราการเป็นมะเร็งเพิ่มเป็นทวีคูณนับจากนั้น
วันว่างไม่มีการมีงานใด..ผมเปิดแอร์อุณหภมิยี่สิบองศา เริ่มต้นสูบบุหรี่มวนที่ยี่สิบเอ็ดภายในยี่สิบชั่วโมง ดูโทรทัศน์ที่คล้ายรายการเดิมเมื่อปีที่แล้ว ผิดแต่เพียงสีเสื้อที่อยู่จอเปลี่ยนสีไป
ต้นเหตุของการเดินทาง
............................
เดินทางไกลด้วยรถไฟโดยคาดหวังว่ายังมีที่ว่างเสมอสำหรับการรถไฟไทย...คำตอบแสดงผลโดยที่ไม่ต้องคิดนาน นักศึกษาฟันเหล็กบอกไม่เหลือแม้แต่ใบเดียว
ขมวดคิ้วคิดถึงความเป็นไปได้คงมากพอกับโอกาสที่มิสเตอร์ซิเนตร้าจะกลับมาเมืองไทยในเร็ววันจึงถามย้ำกลับ...แม้กระทั่งห้องนอนชั้นหนึ่งก็ไม่มีเหลือ?
สาวฝึกงานยิ้มเห็นฟันเหล็ก รูปทรงของฟันและเหงือกย้ำเตือนอีกครั้ง การตัดสินใจที่คู่ควร...เธอตอบ "เหลือค่ะ มีอีกที่หนึ่ง"
หน้าชนชั้นสาม คำลอยก่อเกิดขึ้น ผมยิ้มให้เธอ...ย้ำคำปลอบใจตัวเอง เธอคงไม่ได้เห็นยี่ห้อแว่นใหม่ ที่ตัดใจซื้อตอนงานหนังสือ
..........
เมือนเป็นของคู่กัน เมื่อเกิดสิ่งใดสิ่งหนึ่งจำต้องเกิดสิ่งใดสิ่งหนึ่งมาควบคู่...ดังเช่นเบนิเตชเหน็บเฟอร์กี้ ไม่เกินสามวันผลงานของนกเป็ดแดงจะกู่ไม่กลับ
อ่านงานของสิบเดซิเบลแล้วต้องเจอคำผิด...อาหารบนรถไฟที่ไว้ใจไม่ได้เลย นอกจากข้าวกล่องความหวังเดียวที่บางสถานี
ความหวาดระแวงเข้าสิงสู่...เรื่องที่หลอกหลอนมาตลอดชีวิต
ห้องน้ำบนรถไฟ การใดก็ได้ที่หลีกเลี่ยง..นั่นหมายถึงการออกอาวุธหนัก
.................
นั่งเหม่ออยู่รถเสบียงใหม่ เบียร์สองขวดเริ่มทำให้เริ่มหลุดลอย..ใจย้อนคิดไปถึงวันเก่า ชีวิตในมัธยมปลาย
เขาชนไก่เจ็ด..นรกของคนถ่ายท้อง
เรื่องที่น่ายกย่องแบบเงียบๆ การวางแผนที่เฉียบขาด การกินอย่างน้อยนิด...และด้วยคุณภาพของยาทำให้เจ็ดวันไม่เข้าห้องน้ำ
นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวในความทรงจำเดี่ยวที่ภูมิใจในชีวิตมอปลาย...คำนวณเวลาจากนาฬิกา ครั้งนี้เทียบไม่ได้กับเศษหนึ่งส่วนเจ็ดของปัญหาเก่าที่เขาชนไก่
ทันใดนั้นเอง ภาพในมุมไกลที่เริ่มใกล้ทำให้รู้สึกเสียวตูด...คู่รักเพศเดียวกันเดินประคองเกี่ยวกันมานั่งโต๊ะใกล้
บุหรี่สองตัวปลอบใจให้เงียบ บนพื้นที่ระหว่างสเบียง..บอกตัวเองแค่ภาพอย่าหวั่นไหว
.........................
สี่ทุ่มคือเวลาบนนาฬิกา สี่ขวดคือจำนวนเบียร์ที่ดื่ม...หักห้ามใจบอกเลิกเพื่อตัวเราเอง
หากแม้นเป็นคนดื่มจะทราบได้..หากแม้นดื่มเบียร์มากเกินพิกัด จะรู้ได้ว่านั่นคือต้นตอของอาการท้องเสีย
ก่อนนอนเริ่มพลุ่งพล่าน หากแม้นนอนผิดทิศผิดทาง หรือใช้เวลาก่อนนอนนานเกินปรกติ..อาจมีผลทำให้ใจสะกดจิตตัวเอง เกิดอาการทางร่างกาย
แผนการสองสุดยอดแห่งเคล็ดลับ...หนังสือที่พกติดตัวอยู่ตลอดอยู่นำออกมาใช้เป็นไม้เด็ด
หากแม้นได้อ่านคราใด...ไม่นานเกินสิบนาที จะหลับไปโดยฉับพลัน
......................
รถไฟไทยก็คือรถไฟไทย..บวกไปเพิ่มหกสิบนาทีนั่นอาจเป็นตัวเลขที่แท้จริง
ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ในครานี้มีผลเนื่องจากเกิดอาการxxxในตอนเช้า...นั่งนับกระต่าย มองทุ่งหญ้า นั่งฮัมเพลง ที่ขนที่ลุกชูชันบ่งบอกว่า "มึงอย่างหลอกตัวเอง"
บุหรี่สองตัวถูกนำออกมารีดควัน...พยายามคิดถึงหนี้สินที่ต้องจ่าย พยายามคิดถึงเรื่องการเมืองที่วุ่นวาย ทั้งหมดทั้งสิ้นไปได้สวยหากแม้นไม่มีใครมาเดินชน
เดินที่ไปที่หน้าห้องน้ำเอาน้ำลูบหน้า เจอพนักงานรถไฟจึงได้ยิงคำถามที่คำตอบมีส่วนต่อการตัดสินใจหลังจากนั้น "นานมั้ยกว่าจะถึง"..เขาตอบไม่เกินสิบนาที
ไม่นานเกินรอ
.......................
ห้านาทีผ่านลากกระเป๋าไปจองแต่เนิ่นที่ทางออก...ใครหลายคนคงว่าคิดถึงบ้าน ใครหลายคนคงว่าคิดถึงเมีย แต่แท้จริงแล้ว...เออนะ
หนึ่งนาทียาวนานราวหนึ่งแรมปี..นั่งฮัมเพลงปลุกใจทำหน้าใส บอกกับตัวเองว่า การรอคอยมีที่สิ้นสุด
หลังล้อหยุดนาทีผ่าน...จังหวะการก้าวละการวิ่งช่างเหมือนกับนักรบที่เพิ่งกลับจากสงครามเพื่อไปหาคนรัก รวดเร็วราวดั่งสายฟ้าฟาด
คำตอบสุดท้ายจากห้องน้ำในสถานีทำให้รู้ได้ว่า..โลกเราช่างกว้างใหญ่นัก ยังมีเรื่องอีกมากมายที่เรายังไม่ได้เรียนรู้
ของชำร่วยจากใครคนหนึ่งในโถ...บอกเช่นนั้น
..............
.......................
................
